Nadat de hoeveelheid wondvocht aanzienlijk verminderd was mocht de drain er vandaag eindelijk uit. Dat was een opluchting, want het begon toch wel een beetje pijn te doen. Nu is Martines borst vanzelfsprekend flink beurs, maar dat geneest het beste door veel rust te nemen. Dat doet ze dan ook. Lekker in bed of op de bank, vertroeteld en verzorgd door ons.

En dan is het bijna zover, een jaar is om, het is bijna een jaar geleden dat de eerste stap genomen werd naar de controlecheck voor borstkanker. Het voelt dan nu als een frisse start die gemaakt mag worden, als een verhoring van gebed en hoop. Martine is erg blij en dankbaar dat ze aanstaande vrijdag haar verjaardag mag vieren, al dan niet in bed met een warme kruik en slap als een vaatdoek, het verjaardagsgevoel is er.

Heerlijk dat het weer voorbij is.

Wim is (zeker voor de zaterdag) al vroeg op pad. Want om 9.00 uur op zaterdagochtend zit Martine al helemaal klaar om opgehaald te worden.
Tas pakken met boeken, pyama, CD's en al dat soort spullen. Iedereen gedag zeggen en vooral bedanken voor de geweldige zorg.
Op weg naar huis nog bij de bakker wat lekkers meenemen. Wim moest er toch zijn voor een karrevracht broodjes voor het orkest.

Martine is wel erg slapjes. Ze moet dus maar flink verwend worden met lekker eten. En natuurlijk goed rust nemen. Dat rust nemen kost nu niet eens veel moeite…..

Inderdaad is vrijdag alles rustig gebleven. Ziet er goed uit. Dus is het de bedoeling om zaterdagochtend naar huis te gaan.

Martine mocht dus meteen om 2 uur weer heerlijk eten en drinken. Enige versterking kon ze wel gebruiken. En daar werd dan ook meteen weer voortreffelijk voor gezorgd.

Aan het einde van de dag en ook nu laat in de avond ziet het er allemaal nog steeds heel rustig uit.
Het lijkt erop dat gedurende de vorige nacht de drain voor de afvoer van wondvocht niet goed functioneerde en dat er daarom na verversen van de opvangcontainer in de vroege ochtend ineens zo erg veel vrij kwam dat het leek op een inwendige bloeding.
Afwachten wat de vrijdag brengt. Dan toch al naar huis?

Donderdagochtend vroeg ging de telefoon. Het was even schrikken.. de drain voor de afvoer van wondvocht bleek ineens heel veel vloeistof af te voeren. Wat was dat?! Inwendige bloeding?
Er werd weer heel erg goed voor Martine gezorgd in het Overvechtziekenhuis. Meteen consultatie van de co-assistent en de plastisch chirurg. De eerste kwam meteen kijken, de tweede was in Nieuwegein aan het werk. Hoewel de drain-afloop al flink minder was geworden, vonden ze het toch beter om Martine dichtbij te hebben in Nieuwegein. Alles werd gepland voor eventueel een nieuwe operatie; Martine moest dus maar nuchter blijven.
Ondertussen werd er regelmatig gecontroleerd. De drain leverde steeds minder vloeistof. Toen de wijzers van de klok aangaven dat het 's middags twee uur geworden was, was de operatiekamer gereed en kwamen twee plastisch chirurgen even kijken en controleren ter voorbereiding.

Gelukkig zag alles er redelijk uit, zodat de operatie werd afgezegd en er besloten werd om nog even af te wachten tot het einde van de dag hoe ze er dan voorstaat. 

Vandaag 5 januari vloog voorbij. Wat een wonderlijke dag, maar tegelijkertijd bizar en onwerkelijk. Niet alleen door Martines operatie, op dezelfde tijd dat wij opgelucht ademhaalden dat de operatie voorbij was, blies de vader van een heel lieve vriendin uit de kerk zijn laatste adem uit. De dag ging gepaard met een grote mengeling van emoties. Het is een bizarre werkelijkheid waarin teleurstelling, verdriet maar ook opluchting nauw met elkaar verbonden zijn.

Het is x92s ochtends vroeg, buiten is het nog donker en stilte heerst op straat. Terwijl mijn wekker net af gaat en ik me klaar moet maken voor school zijn paps en mams al vertrokken. Om 7.10 uur liepen Martine en Wim het ziekenhuis binnen, waar de bedrijvigheid al wel begonnen is, om 7.45 uur naar de operatiekamer.
Om 13 uur kan Martine zelf manlief bellen: x93ik ben al weer op zaal.x94
Stralend van opluchting zit ze overeind in bed. Fris, helder, geen pijn. Wat een voorrecht!

Die borst waaruit eind september nog een biopt genomen werd, is weg. Zo'n bioptie is ook niet bepaald een pretje. Ondanks dat de uitslag van de pathologie gunstig was, zorgde de aanwezigheid van een mogelijke boosdoener toch voor veel onzekerheid. Dus nu is er bovenal een grote opluchting dat de borst hoe dan ook niet kwaadaardig meer kan zijn".

Wim: x93Prachtig zo mooi de symmetrie gecorrigeerd is, wat toch van het begin af ook de bedoeling was, zij het op andere wijze.
Heerlijk dat Martine 's middags ook de kinderen zelf kon vertellen hoe het was. Een belletje naar Finland, naar Spanje en ook nog gewoon binnen het Utrechtse.x94

Het heeft ondertussen even geduurd aleer er een nieuw bericht verscheen. Excuus. Er is ook zoveel te beleven en te doen…
Gelukkig mocht Martine na de laatste chemokuur vlotjes aansterken. Vooral veel zwemmen en fysiotherapie hielpen daarbij.
En zo werden weer veel activiteiten ontplooid.
Uh ja zeker …….., sinds oktober was de Utrechtse ijsbaan ook weer open!! Met een paar nieuwe "salomon"-schaatsen was het weer helemaal feest. Toch jammer dat het ijs op de grote plas niet geschikt was om te schaatsen.

Ondertussen begon het eigen haar weer terug te komen. Weliswaar (voorlopig?) in een verrassend andere kleur. En dan kon het zo maar gebeuren dat Martine niet herkend werd. Tsja, dat overkomt je dan. Een rare gewaarwording.Na veel ziekenhuisbezoeken en veel overleg sinds oktober is eigenlijk op hele korte termijn de afspraak gemaakt dat Martine op woensdag 5 januari 2011 geopereerd zal worden. Dan zal de linkerborst hetzelfde lot ondergaan als eerder de rechter.

Met het verstrijken van de hete zomerdagen als au pair in Barcelona liep ook de chemokuur van mama ten einde. Wat een feest om er van af te zijn! Toen ik terug thuis kwam trof ik mijn moeder aan vol goede moed om aan haar herstel te werken. Het viel toch nog even tegen om helemaal op te krabbelen na de zware periode van chemotherapie, maar begin september is ze begonnen met zowel fysiotherapie als hydrotherapie als wel allerlei dingen waarvan ik de naam alweer kwijt ben maar wat ze wel heel leuk vindt.

Inmiddels zijn we in oktober en is het vorige week nog heel spannend geweest of de linker borst schoon zou zijn. Na een foto werd er toch iets gevonden en is er weefsel weggehaald. Maandag kregen we te horen dat hetgeen gevonden is, goedaardig is, wat ons allemaal enorm opluchtte. De angst zat er goed in dat het misschien weer helemaal opnieuw zou gaan beginnen.

Met nieuwe ambities als in de fanfare spelen op de trompet, weer gauw gaan schaatsen, participeren in allerlei revalidatieprogramma's en natuurlijk een dagtaak hebben aan het laten groeien van je haar, kunnen we stellen dat Martine erg druk is. En dat is zoals we haar kennen, vrolijk in de weer en druk met van alles en iedereen wat het leven, maar vooral haar zo leuk maakt.

Maandag 17 mei:

op weg naar de tweede kuur.

Gewapend in een kleurige rok, lakschoenen en knalrode lippenstift
vertrok Martine vanmiddag vanuit huis naar het Oudenrijn
Ziekenhuis samen met Wim. U ziet het vast al voor zich!
Haar geloof en positieve instelling gaf haar ook deze morgen
weer kracht om de kuur aan te kunnen.

De dagen voorafgaand aan deze maandag waren toch spannend.
De reactie op de chemo, hoe het zal zijn, allerlei zaken die nu pas
een beetje kunnen worden beantwoord. De kuur duurde 2 uur.
Normaal zitten de patienten gezamenlijk in een soort "huiskamer",
maar omdat het de eerste keer was stelde de verpleegkundige aan
Martine voor om op een aparte kamer te liggen. Martine was erg
blij dat ze alleen konden zijn. Uiteindelijk heb je op het moment
zelf genoeg aan je eigen ziekte.

De chemo zelf viel voor Martine mee. Ze heeft zelfs even rustig
geslapen. Een tegenvaller waren alle medicijnen die Martine meekreeg.
Van de een word je suf, van de ander hyper en het schijnt dat ze ook
nog eens een rood hoofd krijgt. Lekker is dat.